Bussen in het Wild - 4

Eind oktober, de herfst heeft zijn intrede gedaan. De meeste bussen staan binnen. Met guur, grijs weer rijden we (in onze gewone auto) naar Brabant en ineens zie ik ver voor me iets fris groens oplichten. Een herkenbare vorm, de herkenning slaat over naar de achterbank waar de kinderen in een soort gejuich ontsteken: een bus! Even schijnt bij ons de zon, ondanks het mistroostige regenweer. Ik neem even gas terug en waarempel, het lukt ons om een foto te maken.

De archeologische tuin

We hebben inmiddels de Romeinen en Grieken als inspiratie in het tuinwezen mogen aanschouwen. Nu gaan we nog verder terug in de tijd. De tuinarchitect in kwestie liet zich inspireren door de vroege mens die in de Steentijd rondstruinde. In Drenthe is dit type composities een bekend fenomeen, hier in het zuiden zijn ze niet eerder gesignaleerd. Toch heeft de ontwerper van de tuin gemeend een Hunebedachtige constructie te moeten plaatsen in een prominente hoek van de voortuin.

De archeologische tuin

Sommige tuinarcheologen staan boven de regio waarin ze leven. Ze kijken vaak ook laatdunkend neer op het amateuristische geklungel van de would-be tuinarcheoloog even verderop in de straat. Zij halen zelf hun inspiratie van ver. En, ze willen leken als u en ik laten delen in hun cosmopolititsche blik. Ze bieden ons als het ware een kijkje over de schutting van het, vanuit archeologische optiek, achterlijke Nederland.

De tuinarcheoloog die zich uitleefde op de voortuin op de foto, richtte zijn blik naar het Midden-Oosten. Dat doen momenteel meer mensen, maar dan met angst en beven voor vermeende achterlijkheden aldaar. Nee, de globaliserende tuinarcheoloog weet wel beter: daar in de Arabische wereld kun je pas cultuur opsnuiven en archeologische schatten vinden.

De tuin die u hier ziet verwijst subtiel naar de Grieks-Romeinse pronkjuwelen in Palmira en Jerash. Beide archeologische parels temidden van uitgestrekte woestijnlandschappen. Let op de grote stenen op de onderste foto die de suggestie wekken van een half onder het oppervlak verborgen schat. En, op de bovenste foto, de quasi-parallel geplaatste betonnen paaltjes die refereren aan de imposante zuilengalerijen van Jerash. Net niet te zien zijn de Antieke vazen of urnen die het pad flankeren, maar u ziet, met een paar kuub grind, interesse voor en kennis van de Antieke wereld in andere streken en wat creativiteit, creëert de ware tuinarcheoloog een archeologisch waardevol woestijnlandschap in zijn voortuin. Opdat we nog vele generaties lang van deze compositie kunnen genieten.

Volkskrant Banen - voor een total meiden make over

Ik ontving vorige week de special van Volkskrant Banen (naar eigen zeggen een Weekblad over werk en persoonlijke ontwikkeling voor hoger opgeleiden t/m 44 jaar) voor en over starters. Het heeft even geduurd voordat ik van de schrik bekomen was. Want wie schetst mijn verbazing toen een paar pagina's uit elkaar twee artikelen stonden die uit twee totaal verchillende werelden schenen te komen?

Het eerste ging over hoe je je als starter moet kleden en hoe je cv eruit moet zien wanneer je op solliciatiegesprek gaat. 4 Personen laten zich up pimpen. 4 Meiden!!!! Wat moet ik daaruit opmaken? Jongens kunnen met een hanenkam of in hun onderbroek aanschuiven voor een mooie carriere-start, zolang het maar kloten heeft!

En dan een stuk, iets verderop in het blad, waarin de schrijvers zich verbazen over de verschillende verwachtingen van een goede baan en werkgever tussen de sexen. Zo willen vooral meiden een werkplek waar sprake is van gelijke behandeling van vrouwen en mannen en waar goede kinderopvangmogelijkheden zijn. Jongens willen een mooie leasebak en verwachten toch wel een hoger salaris dan wat de dames in gedachten hadden bij een startersfunctie.

Als we er zelf allemaal zo hard aan meedoen, waarom verbazen we ons dan dat we met Pakistan het land in de wereld zijn waar de minste vrouwen aan de top zijn?

De Archeologische Tuin

We wonen hier in een regio met een rijke historie. Door de eeuwen heen trokken vele volkeren door het gebied, allemaal hun sporen achterlatend. Die historie nu, inspireert velen bij het ontwerp van hun tuin, vooral de voortuin. Van genuanceerd tot uitbundig, her en der kom je ze tegen, de tuinen die een vleugje historie uitademen. De eigenaar/ontwerper biedt de toevallige passant een kijkje in de keuken van ons erfgoed, onderwijst als het ware een ieder die zijn ogen open houdt in een stukje kunst- en cultuurgeschiedenis.

Op de foto is een rustiek stukje archeologie te zien: een subtiel gepositioneerde set Romeinse urnen, in de schaduw van een naald- en een loofboom. De urnen zijn hier op hun plaats, de tuin bevindt zich slechts enkele honderden meters van het tracé van de Via Belgica. Vermoedelijk zijn ze hier opgegraven of betreft het natuurgetrouwe replica's van vondsten uit de buurt.

Bussen in het Wild - 3

In Maastricht, in de Ceramique, zie ik hem vaak staan. Meestal vang ik een glimp ervan op, tussen de gebouwen door, als ik langs de Maas fiets. Gisteravond liep ik hem toevallig tegen het lijf toen ik op zoek was naar een adres waarvan ik het huisnummer vergeten was. Van dichtbij ziet hij er leuk en verzorgd uit, sowieso zie je niet zo vaak een pick-up. Een goed reclamebord voor café Zondag, dat overigens op een heel andere plek ligt dan waar deze bus altijd geparkeerd staat.

werk in uitvoering

Vorige week zag ik de film 'Falling Down' op teevee. Ik vind het een prachtfilm die de ridiculiteit van de moderne maatschappij mooi bloot legt. Eén scene in het bijzonder vond ik erg treffend: De film behandelt één dag. De hele dag staat er al een file ten gevolge van wegwerkzaamheden. Op enig moment komt de totaal verwarde hoofdpersoon bij de wegwerkzaamheden en gaat het gesprek aan met een werkman. De hoofdpersoon stelt dat er helemaal niets mis was met de weg en dat de aannemer alleen maar bezig is om zijn budgetten veilig te stellen. De werkman antwoordt dat dat niet waar is, maar op de vraag waarom ze dan aan het werk zijn moet hij het antwoord schuldig blijven. Eerst zegt hij dat het wegdek stuk was, daarna mompelt hij iets over rioleringen die vervangen moeten worden. Hij gaat er steeds onzekerder bij kijken.

Wat ik zo goed vind aan die scene is dat zo duidelijk blijkt dat uitvoerders vaak helemaal niet in de gaten hebben waar ze mee bezig zijn. En al helemaal niet in welke omgeving ze functioneren. Zij krijgen van de aanbestedende partij een (technisch) bestek en een budget en gaan aan de slag op de manier die hun het beste uitkomt. De individuele werkmensen doen op hun beurt weer hun eigen stukje, zonder oog voor het totaal. De consequenties voor de gewone mens (de kilometerslange file in de film, maar ook de altijd maar uitlopende bouwprojecten willekeurige waar in Nederland) en de relevantie van het totale project spelen nauwelijks meer een rol in de afwegingen. En, uiteindelijk is behalve een hoofduitvoerder ergens ver weg in een kantoor, niemand meer direct verantwoordelijk of aanspreekbaar.

Waar komt dit vandaan? Specialisatie is een oorzaak; iemand die waarschuwingsborden neerzet mag of kan geen beton vlechten. Specialisatie is efficiënt naar het schijnt, Henri Ford toonde dat al zo'n 100 jaar geleden aan met zijn productieband voor auto's. Efficiënte productieprocessen zijn goedkoper en daar doen de aanbestedende partijen het voor: voor de laagste prijs. Dat daardoor misschien hele bevolkingsgroepen (automobilisten, mensen die in de buurt van een project wonen enz.) een tijdlang chagrijnig zijn en, als het om overheidsprojecten gaat, hun vertrouwen verliezen in de verantwoordelijke overheid wordt vooraf niet meegewogen.

Als je projecten met een potentieel grote impact op de omgeving wilt aanbesteden zul je ook terdege rekening moeten houden met de gevolgen van de uitvoering op die omgeving. Nu kijkt men vooral naar de gevolgen van het project als het klaar is. Gegeven het feit dat de individuele uitvoerder geen enkele relatie heeft met de omgeving waarin hij werkt zul je bij de keuze tussen aannemers ook eisen moeten stellen aan het omgaan met en de impact op de omgeving. Maar misschien moet je wel van dat hele aanbestedingscircus af en je gezond verstand beter zijn werk laten doen. Zie ook de videocolumn van Wim van Dinten over concurrentie.

Bussen in het Wild - 2

16 juli 2007


Dit jaar gingen we met onze bus op vakantie naar Frankrijk. Een rondje midden en oost Frankrijk. Na enkele dagen reden we een camping in de Bourgogne op. Het was vroeg in de avond, iedereen zat te eten of lag uit te puffen in de schaduw; het was er heel rustig. Stapvoets reden we over het terrein en al na enkele meters viel ons oog op een prachtige T1, uit 1959. Helemaal gerestaureerd stond hij daar, blinkend in de zon.


Enkele dagen later wilden we een dagje op stap gaan met onze bus, maar de motor gaf geen kik toen ik startte. De kwaliteit van onze accu bleek helaas onvoldoende te zijn om een paar dagen de (nieuwe) radio te laten spelen, terwijl de bus op zijn plek bleef. Gelukkig hielp Dennis uit Udenhout, de trotse T1-bezitter, ons uit de brand. Dat leverde deze prachtige vakantiefoto op.

Bussen in het Wild - 1

8 juni 2007
Ik slenterde door Debrecen, in gedachten verzonken. Ineens zag ik vanuit mijn ooghoek een bekende vorm. In een klein doodlopend zijstraatje stak het gele dak stak uit boven de gebruikelijke auto's. Een T2b in het oosten van Hongarije, het komt voor. Hij zag er nog best mooi uit, van de buitenkant.

Bussen in het Wild

Wij hebben een Volkswagen T2 uit 1973. Voor leken, dat is een transportbusje. Erin rijden is heerlijk rustgevend, soms spannend (halen we ons doel of niet, houdt de motor het vandaag vol?). Onze bus is emotie, niet te beredeneren of uit te leggen. En elke keer als ik een andere bus zie maakt mijn hart een klein sprongetje. Er zijn nog anderen met dezelfde afwijking als wij! Je ziet ze niet zo vaak, maar dan plotseling, op de vreemdste plekken, kom je ze tegen.

Daarom ga ik een feuilleton bijhouden waarin ik mijn ontmoetingen en ervaringen met VW bussen beschrijf: Bussen in het Wild.

Gefeliciteerd!

Nog een mooi citaat, van Jan Wolkers, gepikt van Federico Fellini voor de verjarende Harry Mulisch: "De eerste tachtig jaren zijn de moeilijkste". gefeliciteerd Bart, nog 43 jaar te gaan en dan wordt alles anders.

mooi citaat

wie de wereld verbeteren wil, begint bij zijn buurman.
koot en bie

Information Overload

Kort geleden was ik in Hongarije, dat heb ik geloof ik al gezegd. In tegenstelling tot het druilerige herfstweer dat we nu hier in Nederland hebben, was het er heet en droog. Ik zag de hitte als ik vanuit het geairconditionde congrescentrum naar buiten keek en de lucht boven het asfalt zag trillen en voelde hem als ik een stap buiten de deur zette. Uiteraard was het ook te zien aan de eerder genoemde borsten waarop zweetdruppeltijes parelden.

De temperatuur bleek onontkoombaar, dat is hij natuurlijk altijd, maar daar op de poesta was hij echt aanwezig. Hij drong diep door tot in je bewustzijn, iets dat gelukkig niet altijd het geval is. Je kunt natuurlijk zeggen 'temperatuur is temperatuur', maak daar toch geen worden aan vuil. En inderdaad dat is waar, temperatuur ís temperatuur. Althans daar zou je vanuit moeten kunnen gaan. Toch blijkt dat niet waar te zijn. Enkele winters geleden werd bijvoorbeeld het fenomeen 'gevoelstemperatuur' geïntroduceerd. Als het 4 graden Celcius was moest je het ineens koud hebben omdat het aanvoelde als min 10 (volgens de weerman). Voordien nooit gemerkt want ik wist noch hoe -10 noch hoe 4 graden precies voelden, maar omdat de weermannen het zeiden zou het wel kloppen. De gevoelstemperatuur. Nu hebben we dus 2 soorten temperatuur, welke de echte is, is onbekend.

Nu werd ik in het Hongaarse straatbeeld geconfronteerd met nog een extra onzekerheid met betrekking tot dit oninteressante fenomeen. Net als in Nederland wordt in Hongarije het straatbeeld geplaagd door digitale klokken annex thermometers, meestal in combinatie met een reclame-uiting van het een of ander. Nu zag ik eerst dit beeld:

Staand bij dit bord zag er nog één, slechts 15 meter verderop. Maar wat schetste mijn verbazing, kijk maar:

Ik nam de foto's met een tussenpoos van maximaal 30 seconden. Behalve dat dit soort borden het straatbeeld ontsieren, voegen ze dus blijkbaar geen informatie toe. Mijn lichaam zei 'het is heet', de borden gaven verschillende temperaturen aan en waarschijnlijk lag de gevoelstemperatuur nog veel hoger of lager.

de Bijbel als grondslag voor alle godsdiensten?

"zijn vader zei - en hij beriep zich daarbij op werkelijk onbetwistbare wetenschappelijke argumenten -, dat de Bijbel, waarop alle godsdienst is gebaseerd, in werkelijkheid niet één boek is, maar een collage van zesenzestig verschillende manuscripten; dat we niet weten wie de schrijvers ervan zijn, en ook niet hoe ze heten; dat tussen het eerste en het laatste geschrift bijna duizend jaren liggen, een langere tijd dan verstreken is sinds Columbus Amerika heeft ontdekt. En dat geen van de levende wezens op deze aarde - van apen tot aan vogels aan toe - de tien geboden nodig heeft om te weten hoe zich te gedragen. Al wat ertoe doet is dat ze de wetten van de natuur volgen, en op de wereld zal automatisch harmonie heersen."

Uit: De Heks van Portobello - Paulo Coelho, De Arbeiderpers

Borsten

Eerder al kwam de stelling aan de orde dat wanneer de rokjes korter worden, het weer beter wordt. Ik ben nu in Hongarije waar het weer heel goed is. Het is hier zelfs heet. Maar aan de rokjes is dat niet te zien. Wel constateer ik hier een ander fenomeen: met deze temperatuur wapperen je hier de borsten ongegeneerd om de oren. Vier van de vijf vrouwen hebben een decolleté dat die benaming niet waardig is. De Hongaarse bh's blijken verder ook niet veel om het lijf te hebben.

Ik zit hier nu onder een parasol bij te komen van de warmte. Zelf ben ik netjes gekleed, pak, stropdas, veel te warm voor een dag als deze, maar ik ben nu eenmaal te gast bij een zeer formele bijeenkomst. Schuin tegenover mij, aan een ander tafeltje, is een vrouw gaan zitten wiens topje in het geheel niets verhuld. Als ze zich voorover buigt om een slok koffie te nemen, liggen haar tepels op tafel. Op zichzelf heb ik niets tegen tepels of tafels, maar ik voel toch de hele tijd de neiging om een andere kant op te kijken. Eigenlijk voel ik me in mijn rust gestoord, in mijn privacy aangetast. En ontsnappen is niet mogelijk: achter elke straathoek wappert hier een set borsten.