De archeologische tuin

Sommige tuinarcheologen staan boven de regio waarin ze leven. Ze kijken vaak ook laatdunkend neer op het amateuristische geklungel van de would-be tuinarcheoloog even verderop in de straat. Zij halen zelf hun inspiratie van ver. En, ze willen leken als u en ik laten delen in hun cosmopolititsche blik. Ze bieden ons als het ware een kijkje over de schutting van het, vanuit archeologische optiek, achterlijke Nederland.

De tuinarcheoloog die zich uitleefde op de voortuin op de foto, richtte zijn blik naar het Midden-Oosten. Dat doen momenteel meer mensen, maar dan met angst en beven voor vermeende achterlijkheden aldaar. Nee, de globaliserende tuinarcheoloog weet wel beter: daar in de Arabische wereld kun je pas cultuur opsnuiven en archeologische schatten vinden.

De tuin die u hier ziet verwijst subtiel naar de Grieks-Romeinse pronkjuwelen in Palmira en Jerash. Beide archeologische parels temidden van uitgestrekte woestijnlandschappen. Let op de grote stenen op de onderste foto die de suggestie wekken van een half onder het oppervlak verborgen schat. En, op de bovenste foto, de quasi-parallel geplaatste betonnen paaltjes die refereren aan de imposante zuilengalerijen van Jerash. Net niet te zien zijn de Antieke vazen of urnen die het pad flankeren, maar u ziet, met een paar kuub grind, interesse voor en kennis van de Antieke wereld in andere streken en wat creativiteit, creëert de ware tuinarcheoloog een archeologisch waardevol woestijnlandschap in zijn voortuin. Opdat we nog vele generaties lang van deze compositie kunnen genieten.

Volkskrant Banen - voor een total meiden make over

Ik ontving vorige week de special van Volkskrant Banen (naar eigen zeggen een Weekblad over werk en persoonlijke ontwikkeling voor hoger opgeleiden t/m 44 jaar) voor en over starters. Het heeft even geduurd voordat ik van de schrik bekomen was. Want wie schetst mijn verbazing toen een paar pagina's uit elkaar twee artikelen stonden die uit twee totaal verchillende werelden schenen te komen?

Het eerste ging over hoe je je als starter moet kleden en hoe je cv eruit moet zien wanneer je op solliciatiegesprek gaat. 4 Personen laten zich up pimpen. 4 Meiden!!!! Wat moet ik daaruit opmaken? Jongens kunnen met een hanenkam of in hun onderbroek aanschuiven voor een mooie carriere-start, zolang het maar kloten heeft!

En dan een stuk, iets verderop in het blad, waarin de schrijvers zich verbazen over de verschillende verwachtingen van een goede baan en werkgever tussen de sexen. Zo willen vooral meiden een werkplek waar sprake is van gelijke behandeling van vrouwen en mannen en waar goede kinderopvangmogelijkheden zijn. Jongens willen een mooie leasebak en verwachten toch wel een hoger salaris dan wat de dames in gedachten hadden bij een startersfunctie.

Als we er zelf allemaal zo hard aan meedoen, waarom verbazen we ons dan dat we met Pakistan het land in de wereld zijn waar de minste vrouwen aan de top zijn?

De Archeologische Tuin

We wonen hier in een regio met een rijke historie. Door de eeuwen heen trokken vele volkeren door het gebied, allemaal hun sporen achterlatend. Die historie nu, inspireert velen bij het ontwerp van hun tuin, vooral de voortuin. Van genuanceerd tot uitbundig, her en der kom je ze tegen, de tuinen die een vleugje historie uitademen. De eigenaar/ontwerper biedt de toevallige passant een kijkje in de keuken van ons erfgoed, onderwijst als het ware een ieder die zijn ogen open houdt in een stukje kunst- en cultuurgeschiedenis.

Op de foto is een rustiek stukje archeologie te zien: een subtiel gepositioneerde set Romeinse urnen, in de schaduw van een naald- en een loofboom. De urnen zijn hier op hun plaats, de tuin bevindt zich slechts enkele honderden meters van het tracé van de Via Belgica. Vermoedelijk zijn ze hier opgegraven of betreft het natuurgetrouwe replica's van vondsten uit de buurt.

Bussen in het Wild - 3

In Maastricht, in de Ceramique, zie ik hem vaak staan. Meestal vang ik een glimp ervan op, tussen de gebouwen door, als ik langs de Maas fiets. Gisteravond liep ik hem toevallig tegen het lijf toen ik op zoek was naar een adres waarvan ik het huisnummer vergeten was. Van dichtbij ziet hij er leuk en verzorgd uit, sowieso zie je niet zo vaak een pick-up. Een goed reclamebord voor café Zondag, dat overigens op een heel andere plek ligt dan waar deze bus altijd geparkeerd staat.

werk in uitvoering

Vorige week zag ik de film 'Falling Down' op teevee. Ik vind het een prachtfilm die de ridiculiteit van de moderne maatschappij mooi bloot legt. Eén scene in het bijzonder vond ik erg treffend: De film behandelt één dag. De hele dag staat er al een file ten gevolge van wegwerkzaamheden. Op enig moment komt de totaal verwarde hoofdpersoon bij de wegwerkzaamheden en gaat het gesprek aan met een werkman. De hoofdpersoon stelt dat er helemaal niets mis was met de weg en dat de aannemer alleen maar bezig is om zijn budgetten veilig te stellen. De werkman antwoordt dat dat niet waar is, maar op de vraag waarom ze dan aan het werk zijn moet hij het antwoord schuldig blijven. Eerst zegt hij dat het wegdek stuk was, daarna mompelt hij iets over rioleringen die vervangen moeten worden. Hij gaat er steeds onzekerder bij kijken.

Wat ik zo goed vind aan die scene is dat zo duidelijk blijkt dat uitvoerders vaak helemaal niet in de gaten hebben waar ze mee bezig zijn. En al helemaal niet in welke omgeving ze functioneren. Zij krijgen van de aanbestedende partij een (technisch) bestek en een budget en gaan aan de slag op de manier die hun het beste uitkomt. De individuele werkmensen doen op hun beurt weer hun eigen stukje, zonder oog voor het totaal. De consequenties voor de gewone mens (de kilometerslange file in de film, maar ook de altijd maar uitlopende bouwprojecten willekeurige waar in Nederland) en de relevantie van het totale project spelen nauwelijks meer een rol in de afwegingen. En, uiteindelijk is behalve een hoofduitvoerder ergens ver weg in een kantoor, niemand meer direct verantwoordelijk of aanspreekbaar.

Waar komt dit vandaan? Specialisatie is een oorzaak; iemand die waarschuwingsborden neerzet mag of kan geen beton vlechten. Specialisatie is efficiënt naar het schijnt, Henri Ford toonde dat al zo'n 100 jaar geleden aan met zijn productieband voor auto's. Efficiënte productieprocessen zijn goedkoper en daar doen de aanbestedende partijen het voor: voor de laagste prijs. Dat daardoor misschien hele bevolkingsgroepen (automobilisten, mensen die in de buurt van een project wonen enz.) een tijdlang chagrijnig zijn en, als het om overheidsprojecten gaat, hun vertrouwen verliezen in de verantwoordelijke overheid wordt vooraf niet meegewogen.

Als je projecten met een potentieel grote impact op de omgeving wilt aanbesteden zul je ook terdege rekening moeten houden met de gevolgen van de uitvoering op die omgeving. Nu kijkt men vooral naar de gevolgen van het project als het klaar is. Gegeven het feit dat de individuele uitvoerder geen enkele relatie heeft met de omgeving waarin hij werkt zul je bij de keuze tussen aannemers ook eisen moeten stellen aan het omgaan met en de impact op de omgeving. Maar misschien moet je wel van dat hele aanbestedingscircus af en je gezond verstand beter zijn werk laten doen. Zie ook de videocolumn van Wim van Dinten over concurrentie.