De archeologische tuin

Sommige tuinarcheologen staan boven de regio waarin ze leven. Ze kijken vaak ook laatdunkend neer op het amateuristische geklungel van de would-be tuinarcheoloog even verderop in de straat. Zij halen zelf hun inspiratie van ver. En, ze willen leken als u en ik laten delen in hun cosmopolititsche blik. Ze bieden ons als het ware een kijkje over de schutting van het, vanuit archeologische optiek, achterlijke Nederland.

De tuinarcheoloog die zich uitleefde op de voortuin op de foto, richtte zijn blik naar het Midden-Oosten. Dat doen momenteel meer mensen, maar dan met angst en beven voor vermeende achterlijkheden aldaar. Nee, de globaliserende tuinarcheoloog weet wel beter: daar in de Arabische wereld kun je pas cultuur opsnuiven en archeologische schatten vinden.

De tuin die u hier ziet verwijst subtiel naar de Grieks-Romeinse pronkjuwelen in Palmira en Jerash. Beide archeologische parels temidden van uitgestrekte woestijnlandschappen. Let op de grote stenen op de onderste foto die de suggestie wekken van een half onder het oppervlak verborgen schat. En, op de bovenste foto, de quasi-parallel geplaatste betonnen paaltjes die refereren aan de imposante zuilengalerijen van Jerash. Net niet te zien zijn de Antieke vazen of urnen die het pad flankeren, maar u ziet, met een paar kuub grind, interesse voor en kennis van de Antieke wereld in andere streken en wat creativiteit, creëert de ware tuinarcheoloog een archeologisch waardevol woestijnlandschap in zijn voortuin. Opdat we nog vele generaties lang van deze compositie kunnen genieten.