Bussen in het Wild - 4

Eind oktober, de herfst heeft zijn intrede gedaan. De meeste bussen staan binnen. Met guur, grijs weer rijden we (in onze gewone auto) naar Brabant en ineens zie ik ver voor me iets fris groens oplichten. Een herkenbare vorm, de herkenning slaat over naar de achterbank waar de kinderen in een soort gejuich ontsteken: een bus! Even schijnt bij ons de zon, ondanks het mistroostige regenweer. Ik neem even gas terug en waarempel, het lukt ons om een foto te maken.

De archeologische tuin

We hebben inmiddels de Romeinen en Grieken als inspiratie in het tuinwezen mogen aanschouwen. Nu gaan we nog verder terug in de tijd. De tuinarchitect in kwestie liet zich inspireren door de vroege mens die in de Steentijd rondstruinde. In Drenthe is dit type composities een bekend fenomeen, hier in het zuiden zijn ze niet eerder gesignaleerd. Toch heeft de ontwerper van de tuin gemeend een Hunebedachtige constructie te moeten plaatsen in een prominente hoek van de voortuin.

De archeologische tuin

Sommige tuinarcheologen staan boven de regio waarin ze leven. Ze kijken vaak ook laatdunkend neer op het amateuristische geklungel van de would-be tuinarcheoloog even verderop in de straat. Zij halen zelf hun inspiratie van ver. En, ze willen leken als u en ik laten delen in hun cosmopolititsche blik. Ze bieden ons als het ware een kijkje over de schutting van het, vanuit archeologische optiek, achterlijke Nederland.

De tuinarcheoloog die zich uitleefde op de voortuin op de foto, richtte zijn blik naar het Midden-Oosten. Dat doen momenteel meer mensen, maar dan met angst en beven voor vermeende achterlijkheden aldaar. Nee, de globaliserende tuinarcheoloog weet wel beter: daar in de Arabische wereld kun je pas cultuur opsnuiven en archeologische schatten vinden.

De tuin die u hier ziet verwijst subtiel naar de Grieks-Romeinse pronkjuwelen in Palmira en Jerash. Beide archeologische parels temidden van uitgestrekte woestijnlandschappen. Let op de grote stenen op de onderste foto die de suggestie wekken van een half onder het oppervlak verborgen schat. En, op de bovenste foto, de quasi-parallel geplaatste betonnen paaltjes die refereren aan de imposante zuilengalerijen van Jerash. Net niet te zien zijn de Antieke vazen of urnen die het pad flankeren, maar u ziet, met een paar kuub grind, interesse voor en kennis van de Antieke wereld in andere streken en wat creativiteit, creëert de ware tuinarcheoloog een archeologisch waardevol woestijnlandschap in zijn voortuin. Opdat we nog vele generaties lang van deze compositie kunnen genieten.

Volkskrant Banen - voor een total meiden make over

Ik ontving vorige week de special van Volkskrant Banen (naar eigen zeggen een Weekblad over werk en persoonlijke ontwikkeling voor hoger opgeleiden t/m 44 jaar) voor en over starters. Het heeft even geduurd voordat ik van de schrik bekomen was. Want wie schetst mijn verbazing toen een paar pagina's uit elkaar twee artikelen stonden die uit twee totaal verchillende werelden schenen te komen?

Het eerste ging over hoe je je als starter moet kleden en hoe je cv eruit moet zien wanneer je op solliciatiegesprek gaat. 4 Personen laten zich up pimpen. 4 Meiden!!!! Wat moet ik daaruit opmaken? Jongens kunnen met een hanenkam of in hun onderbroek aanschuiven voor een mooie carriere-start, zolang het maar kloten heeft!

En dan een stuk, iets verderop in het blad, waarin de schrijvers zich verbazen over de verschillende verwachtingen van een goede baan en werkgever tussen de sexen. Zo willen vooral meiden een werkplek waar sprake is van gelijke behandeling van vrouwen en mannen en waar goede kinderopvangmogelijkheden zijn. Jongens willen een mooie leasebak en verwachten toch wel een hoger salaris dan wat de dames in gedachten hadden bij een startersfunctie.

Als we er zelf allemaal zo hard aan meedoen, waarom verbazen we ons dan dat we met Pakistan het land in de wereld zijn waar de minste vrouwen aan de top zijn?

De Archeologische Tuin

We wonen hier in een regio met een rijke historie. Door de eeuwen heen trokken vele volkeren door het gebied, allemaal hun sporen achterlatend. Die historie nu, inspireert velen bij het ontwerp van hun tuin, vooral de voortuin. Van genuanceerd tot uitbundig, her en der kom je ze tegen, de tuinen die een vleugje historie uitademen. De eigenaar/ontwerper biedt de toevallige passant een kijkje in de keuken van ons erfgoed, onderwijst als het ware een ieder die zijn ogen open houdt in een stukje kunst- en cultuurgeschiedenis.

Op de foto is een rustiek stukje archeologie te zien: een subtiel gepositioneerde set Romeinse urnen, in de schaduw van een naald- en een loofboom. De urnen zijn hier op hun plaats, de tuin bevindt zich slechts enkele honderden meters van het tracé van de Via Belgica. Vermoedelijk zijn ze hier opgegraven of betreft het natuurgetrouwe replica's van vondsten uit de buurt.

Bussen in het Wild - 3

In Maastricht, in de Ceramique, zie ik hem vaak staan. Meestal vang ik een glimp ervan op, tussen de gebouwen door, als ik langs de Maas fiets. Gisteravond liep ik hem toevallig tegen het lijf toen ik op zoek was naar een adres waarvan ik het huisnummer vergeten was. Van dichtbij ziet hij er leuk en verzorgd uit, sowieso zie je niet zo vaak een pick-up. Een goed reclamebord voor café Zondag, dat overigens op een heel andere plek ligt dan waar deze bus altijd geparkeerd staat.

werk in uitvoering

Vorige week zag ik de film 'Falling Down' op teevee. Ik vind het een prachtfilm die de ridiculiteit van de moderne maatschappij mooi bloot legt. Eén scene in het bijzonder vond ik erg treffend: De film behandelt één dag. De hele dag staat er al een file ten gevolge van wegwerkzaamheden. Op enig moment komt de totaal verwarde hoofdpersoon bij de wegwerkzaamheden en gaat het gesprek aan met een werkman. De hoofdpersoon stelt dat er helemaal niets mis was met de weg en dat de aannemer alleen maar bezig is om zijn budgetten veilig te stellen. De werkman antwoordt dat dat niet waar is, maar op de vraag waarom ze dan aan het werk zijn moet hij het antwoord schuldig blijven. Eerst zegt hij dat het wegdek stuk was, daarna mompelt hij iets over rioleringen die vervangen moeten worden. Hij gaat er steeds onzekerder bij kijken.

Wat ik zo goed vind aan die scene is dat zo duidelijk blijkt dat uitvoerders vaak helemaal niet in de gaten hebben waar ze mee bezig zijn. En al helemaal niet in welke omgeving ze functioneren. Zij krijgen van de aanbestedende partij een (technisch) bestek en een budget en gaan aan de slag op de manier die hun het beste uitkomt. De individuele werkmensen doen op hun beurt weer hun eigen stukje, zonder oog voor het totaal. De consequenties voor de gewone mens (de kilometerslange file in de film, maar ook de altijd maar uitlopende bouwprojecten willekeurige waar in Nederland) en de relevantie van het totale project spelen nauwelijks meer een rol in de afwegingen. En, uiteindelijk is behalve een hoofduitvoerder ergens ver weg in een kantoor, niemand meer direct verantwoordelijk of aanspreekbaar.

Waar komt dit vandaan? Specialisatie is een oorzaak; iemand die waarschuwingsborden neerzet mag of kan geen beton vlechten. Specialisatie is efficiënt naar het schijnt, Henri Ford toonde dat al zo'n 100 jaar geleden aan met zijn productieband voor auto's. Efficiënte productieprocessen zijn goedkoper en daar doen de aanbestedende partijen het voor: voor de laagste prijs. Dat daardoor misschien hele bevolkingsgroepen (automobilisten, mensen die in de buurt van een project wonen enz.) een tijdlang chagrijnig zijn en, als het om overheidsprojecten gaat, hun vertrouwen verliezen in de verantwoordelijke overheid wordt vooraf niet meegewogen.

Als je projecten met een potentieel grote impact op de omgeving wilt aanbesteden zul je ook terdege rekening moeten houden met de gevolgen van de uitvoering op die omgeving. Nu kijkt men vooral naar de gevolgen van het project als het klaar is. Gegeven het feit dat de individuele uitvoerder geen enkele relatie heeft met de omgeving waarin hij werkt zul je bij de keuze tussen aannemers ook eisen moeten stellen aan het omgaan met en de impact op de omgeving. Maar misschien moet je wel van dat hele aanbestedingscircus af en je gezond verstand beter zijn werk laten doen. Zie ook de videocolumn van Wim van Dinten over concurrentie.

Bussen in het Wild - 2

16 juli 2007


Dit jaar gingen we met onze bus op vakantie naar Frankrijk. Een rondje midden en oost Frankrijk. Na enkele dagen reden we een camping in de Bourgogne op. Het was vroeg in de avond, iedereen zat te eten of lag uit te puffen in de schaduw; het was er heel rustig. Stapvoets reden we over het terrein en al na enkele meters viel ons oog op een prachtige T1, uit 1959. Helemaal gerestaureerd stond hij daar, blinkend in de zon.


Enkele dagen later wilden we een dagje op stap gaan met onze bus, maar de motor gaf geen kik toen ik startte. De kwaliteit van onze accu bleek helaas onvoldoende te zijn om een paar dagen de (nieuwe) radio te laten spelen, terwijl de bus op zijn plek bleef. Gelukkig hielp Dennis uit Udenhout, de trotse T1-bezitter, ons uit de brand. Dat leverde deze prachtige vakantiefoto op.

Bussen in het Wild - 1

8 juni 2007
Ik slenterde door Debrecen, in gedachten verzonken. Ineens zag ik vanuit mijn ooghoek een bekende vorm. In een klein doodlopend zijstraatje stak het gele dak stak uit boven de gebruikelijke auto's. Een T2b in het oosten van Hongarije, het komt voor. Hij zag er nog best mooi uit, van de buitenkant.

Bussen in het Wild

Wij hebben een Volkswagen T2 uit 1973. Voor leken, dat is een transportbusje. Erin rijden is heerlijk rustgevend, soms spannend (halen we ons doel of niet, houdt de motor het vandaag vol?). Onze bus is emotie, niet te beredeneren of uit te leggen. En elke keer als ik een andere bus zie maakt mijn hart een klein sprongetje. Er zijn nog anderen met dezelfde afwijking als wij! Je ziet ze niet zo vaak, maar dan plotseling, op de vreemdste plekken, kom je ze tegen.

Daarom ga ik een feuilleton bijhouden waarin ik mijn ontmoetingen en ervaringen met VW bussen beschrijf: Bussen in het Wild.

Gefeliciteerd!

Nog een mooi citaat, van Jan Wolkers, gepikt van Federico Fellini voor de verjarende Harry Mulisch: "De eerste tachtig jaren zijn de moeilijkste". gefeliciteerd Bart, nog 43 jaar te gaan en dan wordt alles anders.

mooi citaat

wie de wereld verbeteren wil, begint bij zijn buurman.
koot en bie

Information Overload

Kort geleden was ik in Hongarije, dat heb ik geloof ik al gezegd. In tegenstelling tot het druilerige herfstweer dat we nu hier in Nederland hebben, was het er heet en droog. Ik zag de hitte als ik vanuit het geairconditionde congrescentrum naar buiten keek en de lucht boven het asfalt zag trillen en voelde hem als ik een stap buiten de deur zette. Uiteraard was het ook te zien aan de eerder genoemde borsten waarop zweetdruppeltijes parelden.

De temperatuur bleek onontkoombaar, dat is hij natuurlijk altijd, maar daar op de poesta was hij echt aanwezig. Hij drong diep door tot in je bewustzijn, iets dat gelukkig niet altijd het geval is. Je kunt natuurlijk zeggen 'temperatuur is temperatuur', maak daar toch geen worden aan vuil. En inderdaad dat is waar, temperatuur ís temperatuur. Althans daar zou je vanuit moeten kunnen gaan. Toch blijkt dat niet waar te zijn. Enkele winters geleden werd bijvoorbeeld het fenomeen 'gevoelstemperatuur' geïntroduceerd. Als het 4 graden Celcius was moest je het ineens koud hebben omdat het aanvoelde als min 10 (volgens de weerman). Voordien nooit gemerkt want ik wist noch hoe -10 noch hoe 4 graden precies voelden, maar omdat de weermannen het zeiden zou het wel kloppen. De gevoelstemperatuur. Nu hebben we dus 2 soorten temperatuur, welke de echte is, is onbekend.

Nu werd ik in het Hongaarse straatbeeld geconfronteerd met nog een extra onzekerheid met betrekking tot dit oninteressante fenomeen. Net als in Nederland wordt in Hongarije het straatbeeld geplaagd door digitale klokken annex thermometers, meestal in combinatie met een reclame-uiting van het een of ander. Nu zag ik eerst dit beeld:

Staand bij dit bord zag er nog één, slechts 15 meter verderop. Maar wat schetste mijn verbazing, kijk maar:

Ik nam de foto's met een tussenpoos van maximaal 30 seconden. Behalve dat dit soort borden het straatbeeld ontsieren, voegen ze dus blijkbaar geen informatie toe. Mijn lichaam zei 'het is heet', de borden gaven verschillende temperaturen aan en waarschijnlijk lag de gevoelstemperatuur nog veel hoger of lager.

de Bijbel als grondslag voor alle godsdiensten?

"zijn vader zei - en hij beriep zich daarbij op werkelijk onbetwistbare wetenschappelijke argumenten -, dat de Bijbel, waarop alle godsdienst is gebaseerd, in werkelijkheid niet één boek is, maar een collage van zesenzestig verschillende manuscripten; dat we niet weten wie de schrijvers ervan zijn, en ook niet hoe ze heten; dat tussen het eerste en het laatste geschrift bijna duizend jaren liggen, een langere tijd dan verstreken is sinds Columbus Amerika heeft ontdekt. En dat geen van de levende wezens op deze aarde - van apen tot aan vogels aan toe - de tien geboden nodig heeft om te weten hoe zich te gedragen. Al wat ertoe doet is dat ze de wetten van de natuur volgen, en op de wereld zal automatisch harmonie heersen."

Uit: De Heks van Portobello - Paulo Coelho, De Arbeiderpers

Borsten

Eerder al kwam de stelling aan de orde dat wanneer de rokjes korter worden, het weer beter wordt. Ik ben nu in Hongarije waar het weer heel goed is. Het is hier zelfs heet. Maar aan de rokjes is dat niet te zien. Wel constateer ik hier een ander fenomeen: met deze temperatuur wapperen je hier de borsten ongegeneerd om de oren. Vier van de vijf vrouwen hebben een decolleté dat die benaming niet waardig is. De Hongaarse bh's blijken verder ook niet veel om het lijf te hebben.

Ik zit hier nu onder een parasol bij te komen van de warmte. Zelf ben ik netjes gekleed, pak, stropdas, veel te warm voor een dag als deze, maar ik ben nu eenmaal te gast bij een zeer formele bijeenkomst. Schuin tegenover mij, aan een ander tafeltje, is een vrouw gaan zitten wiens topje in het geheel niets verhuld. Als ze zich voorover buigt om een slok koffie te nemen, liggen haar tepels op tafel. Op zichzelf heb ik niets tegen tepels of tafels, maar ik voel toch de hele tijd de neiging om een andere kant op te kijken. Eigenlijk voel ik me in mijn rust gestoord, in mijn privacy aangetast. En ontsnappen is niet mogelijk: achter elke straathoek wappert hier een set borsten.

String

"Met een string in je spleet zie je veel maar toch geen reet" - belangwekkende tegelwijsheid uit Valkenburg

Kroegpraat

We waren met zijn tweeën in gesprek, niet diepgaand maar wel onderhoudend. Zij stond met de rug naar het café, ik zag haar komen. “Oh, het was zo leuk! Het huisje was te gek, alle comfort aanwezig. De omgeving: prachtig! En heerlijk weer, ja dat vooral, heerlijk weer blablablabla……..” Ik had haar zien komen maar kon niet tijdig anticiperen. Ons tweegesprek werd bruusk doodgeknuppeld door de woordenstroom van de indringster. “…..blablabla……” Ontregeld schuifelde ik op mijn plaats aan de bar heen weer, 5 cm naar rechts, 5 naar links en weer terug. Ik durfde mijn gesprekspartner (MIJN gesprekspartner) nauwelijks aan te kijken uit angst mijn ongemak te laten blijken. De brokstukken van ons gesprek lagen verspreid door het café en ik zag nu al in dat we ze nooit meer aan elkaar zouden kunnen lijmen. “…..blablabla en toen zei ik blablablabla……” Moest ik nou gewoon weglopen? “…..blablabla het was echt de mooiste week van mijn leven.” Daar kwam haar man, misschien kon hij ons nog redden. “Zeg kom je u nog of hoe zit dat? Ik sta al 10 minuten buiten op je te wachten.” ”Ja, ja, ik kom. Maar zij vroegen me hoe het was geweest.”

De stol

Gisteren had ik het er nog over: weinig mensen in Nederland weten wat Hemelvaart, Pinksteren en zelfs Pasen inhouden. Dat het vrije dagen zijn en met Hemelvaart een verplichte vrije dag tussen de donderdag en het weekend, dat is algemeen bekend. Met Pasen zoeken we eieren en ontbijten we uitgebreid, met Pinksteren is er altijd Pinkpop. Pinksteren en Hemelvaart stellen verder, vanuit de optiek van de religieuze beleving, niks meer voor. Pasen zal de komende jaren waarschijnlijk ook verworden tot een tweedagenvullende kinderattractie met vreetfestijn voor volwassenen.

Waarom ik dat denk? Tot op heden onderscheidden Pasen en Kerstmis zich van de andere genoemde christelijke feesten doordat 1) de mensen er nog voor naar de kerk gingen en 2) zij elk een eigen, naar hen vernoemd, brood kenden: de paas- respectievelijk kerststol. Dat mensen nog naar de kerk gaan neemt sowieso af, maar met Pasen veel harder dan met kerst. Maar vooral dat tweede punt wordt ernstig ondermijnd.

Sinds enkele jaren zien we zo nu en dan al een 'sinterklaasstol' in de schappen liggen, een onbegrijpelijk fenomeen. Sinterklaas, dat is pepernoten en speculaas, geen krentenbrood. Ik vermoed dan ook dat als de goedheiligman daar weet van krijgt hij alles in het werk zal stellen de verkoop van naar hem vernoemde stollen tegen te gaan. Maar dat zal de exclusiviteit van de paas- en kerststol niet redden, want vandaag werd ik in de supermarkt opgeschrikt door een nieuwe indringer in de wereld der stollen: de Pinksterstol! Eerst las ik het aanbiedingenbordje onbewust, pas met een vertraging van enkele seconden drong het tot me door en keerde ik op mijn schreden terug. Het stond er echt: aanbieding Pinksterstol.

Ik zie het al voor me en het doet me huiveren, mensen die tijdens hun Pinksterontbijt, zonder enige notie van het waarom van de naam Pinksteren en de in de schoot geworpen vije dag, van een ruim met boter besmeerd sneetje Pinksterstol genieten. Wat volgt er nu nog? Natuurlijk de Hemelvaartstol en Nieuwjaarsstol. En dan het jaar daarna de herfstvakantiestol en krokusstol. En dan, in 2009 schat ik, krijgen we als klap op de vuurpijl de derdedinsdagvanseptember oftewel Prinsjesstol, waarmee we terug zijn bij hetgeen ik mee begon: weinig mensen in Nederland weten nog wat dat voor dag is.

stilte en rumoer

Vanochtend stapte ik goedgeluimd op de fiets om naar een afspraak 10 km verderop te rijden. De grilligheid die de weergoden de afgelopen dagen lieten zien kon mij niet weerhouden op mijn airconditioned stalen ros te stappen. Aandachtig nam ik de omgeving van mijn route in mij op, evenals het kluwen van geluid dat op me af kwam: de bries langs mijn oren, krijsende kraaien, kwetterende kleinere vogelsoorten, langsrazende auto's, bonkende treinbielzen en ruisende boomtoppen. Een prachtig concert, ik genoot.

Voor me fietste een meisje, ze maakte geen enkel geluid. Haar voeten hielden de pedalen geluidloos in beweging, haar rug was perfect recht - hetgeen ik altijd met afgunst aanschouw, want mijn rug loopt in een bocht en doet altijd zeer - en straalde geen enkel geluid uit. In stilte gleed ze over het fietspad. Prachtig, die stilte in dit rumoerige landschap.

Toen ik haar passeerde zag ik een uiterst dun kabeltje van haar oor naar haar broekzak lopen. Op dat moment realiseerde ik me dat zij de vierde persoon was die ik in de afgelopen 5 kilometer passeerde, met een hoofdtelefoon van een MP3-speler in het oor. Het intrigeerde me, muziek in je oor, misschien wel snoeiharde metal, hardcore punk of hiphop, en dan zo'n sereniteit uitstralen. Jezelf volledig afsluiten van de rumoerige straat, enkel door een dopje in je oor. Hoe stil is dan stilte? Even leek het alsof om mij heen alles stilviel en ik verbeeldde me harde muziek in mijn oren. Mijn trommelvlies voelde pijnlijk aan.

Ik ben een grote muziekliefhebber, draai liefst de hele dag muziek, maar het concert van bomen, wind, vogels en verkeer wil ik (voorlopig) nog niet inruilen voor het geluid uit een MP3-speler.

Links vs. liberaal of links én liberaal?

Links liberaal, sociaal liberaal of hoe je het wilt noemen, het lijkt veel op een contradictio in terminis, hoezeer ik me er toch ook door aangetrokken voel.

Wat versta ik persoonlijk onder liberaal? Dat is de ruimte die ik als individu heb om mijn eigen stappen te kunnen nemen en meningen te uiten.

Wat versta ik onder links of onder sociaal? Dat is de gezamenlijke verantwoordelijkheid of solidariteit naar alle mensen toe, vooral als het gaat om basiswaarden, zaken als inkomen en opleiding. Ik houd met name daarvoor de overheid verantwoordelijk en veel minder voor betuttelende zaken die nu vaak in kamer en kabinet de revue passeren.

Wat is het moeilijk om sociaal of links en liberalisme te combineren. Je kunt wel zeggen dat de overheid zich moet beperken tot het garanderen van basisvoorwaarden van alle burgers, maar wat zijn basisvoorwaarden? Horen daar ook verkeersveiligheid bij of cultuursubsidies, of landbouwsubsidies, fiscale hypotheekaftrek of acties als de + -campagne van ex-minister Verdonk?

En waarom horen daar niet bij zaken als de verplatting en versexualisering van de media (meer bloot en vrouwonvriendelijk, en meer sex), of de liberalisering van energie? Wat is sociaal en wat is liberaal, en hoe bepalen we dat? Wie bepaalt dat? Wie het weet mag het zeggen.

Een nieuwe lente voor de religies?

Het voorjaar is een tijd met vele katholieke/christelijke feestelijkheden. Pasen, Hemelvaart, Pinsteren, het Limburgse land wordt doorkruist door processies en de onvermijdelijke communiefeesten worden weer volop gevierd. De laatste jaren lijkt, in elk geval in de katholieke kerk, de leidraad bij deze feestelijkheden te worden gevormd door verwijzingen naar de regels waarmee god geëerd dient te worden. Alles ter ere van god. De mens, het plezier, de naastenliefde zijn daaraan ondergeschikt.


Deze tendens die ik, niet-kerkelijke, meen te bespeuren, past goed in het mondiale beeld van in hun waarachtige schulp kruipende religies. Bekend voorbeeld is de islam, waarbij verschillende stromingen op basis van verschillende archaïsche geschriften elkaar de waarheid betwisten. Maar ook de Amerikaanse evangelisten en daaraan verwante groeperingen weten erg goed hoe je moet leven. Zij kennen de regels die god weet wie heeft opgeschreven. Ook in Nederland heeft de gereguleerde religie en daaraan gekoppelde sektarische waarheid een stevige opmars gemaakt, met zijn voorlopig hoogtepunt in een sterk christelijk gekleurd kabinet. Blijkbaar zoekt de kiezer de oplossing van zijn problemen met het gepercipieerde verval van het vertrouwde morele kader eerder bij adepten van religie dan bij zichzelf.

In de verschillende kerken wordt deze verwarring bij de gewone mens uitgelegd als een hernieuwde aandacht voor god in onze seculariseerde maatschappij. En, las ik laatst weer in een interview met een priester, het moet gaan om een compomisloze aandacht voor god. Dat kan alleen volgens de regels van de, in dit specifieke geval katholieke (maar kan evengoed gelezen worden als Lutherse, Nederlands Hervormde, joodse, islamitische, evangelische enz.) kerk. Persoonlijk ben ik het daarmee oneens. Mijn redenen sluiten goed aan bij wat Erasmus mooi beschreef in Lof der Zotheid, uit 1508! (het is dus blijkbaar van alle tijden, van evolutie is helaas weinig sprake). Over de religieuzen die in de hemel arriveren en opscheppen over hoe goed ze de regels hebben nageleefd schrijft hij het volgende:

"Maar Christus zal hun snoeven onderbreken - anders zou er nooit een eind aan komen - en zeggen: '(..) Ik erken maar één wet als waarlijk de mijne, en juist daar hoor ik niets over. (..) Laten zij die heiliger dan ikzelf willen lijken desnoods in de driehonderdvijfenzestigste hemel zijn, of door de uitvinders van die regeltjes die ze hoger aanslaan dan mijn geboden een nieuwe hemel speciaal voor zich laten bouwen."

Ook de New Positivoos hadden de essentie begrepen. Kijk op: http://www.kootenbie.nl/teksten/godswonderplus.asp

Mooier weer, blijere mensen?

Het weer verandert. We krijgen meer warme en zonnige dagen, en meer onstuimig weer. Waar ik nu zo benieuwd naar ben, is, wat het doet met het gemoed van mensen. Verandert de cultuur? Worden we blijer?

We kennen allemaal wel de berichten van de hoogste zelfmoordcijfers in Scandinavië en de beelden van het buitenleven in Mediterrane en warme landen. Hier in Nederland zitten we allemaal achter de geraniums goed opgeborgen, ieder met zijn eigen recht op die zwaar bevochten privacy. En hier in Nederland zijn we ook altijd druk en geregeld. Aan siësta en veel feesten doen we niet echt. Gaat dat veranderen, met het klimaat? Heeft de negatieve oorzaak van de opwarming dan misschien toch ook een positieve uitwerking? Wie gaat dit onderzoeken?

Rust

Al tijden heb ik niet meer mijn zinloze opvattingen en meningen geventileerd op deze blog. Ik dacht erover na hoe dat toch komt en kwam tot de ontdekking dat ik ook al dagen niks meer heb meegemaakt. Op zichzelf is dat niet onprettig en ik vermoed dat een groot deel van de mensheid graag in die gesteldheid zou verkeren. Als je niks meemaakt kan je namelijk ook niks gebeuren; er kan niets fout gaan. Aangezien de meeste mensen risico's schuwen en ze daarom vermijden, is niks meemaken goed. Echter, als je niks meemaakt kan er ook niks goed gaan. En dat is toch wel jammer.

Goed, over deze wezenlijke discrepantie kan ik denk ik wel een hele verhandeling schrijven, maar dat zal ik nu niet doen. Voor mij is de conclusie dat ik toch maar weer eens wat moet gaan meemaken. Lang leve het risico, dan heb je tenminste wat om over te schrijven!

2 citaten

"Een mens heeft pas goed geleefd, als hij zich goed verborgen heeft"

Descartes

Dit in schril contrast met de moderne (in elk geval Nederlandse) mens die continu publieke exposure najaagt.

"Voelt u zich wel eens depressief? Daar moet u vooral niet somber van worden!"

Dr. Jacobo

Het weer

Ooit las ik ergens dat Nederlanders en Engelsen het meest klagen over het weer, of in elk geval het er veel over hebben. Dat klopt. Tegenwoordig vindt men het een groot cliché als mensen over het weer beginnen, hetgeen echter niet ertoe leidt dat mensen niet meer over het weer beginnen. De tropische temperaturen van de afgelopen dagen gaven bovendien alle aanleiding om over het weer te beginnen, tegen je naasten, tegen vrienden en kennissen en tegen puffend tegemoet komende vreemdelingen in de straat. Half april, 30 graden Celcius. 't Is wat. Cliché of niet, ik ben inmiddels over het weer begonnen en zal er daarom ook over doorgaan en het afmaken.

Het mooie weer kondigt zich jaarlijks op allerlei manieren aan: bloesem, kwetterende vogeltjes, Piet's weerbericht enzovoort. Eens had ik een collega die een zeer gevoelige antenne had voor de komst van het mooie weer. Bij de eerste zonnestralen leunde hij met zijn fraai gevormde, maar enorme, bierbuik over zijn bureau om de zonwering die ik had neergelaten om de letters op mijn beeldscherm te kunnen onderscheiden omhoog te trekken. Hij snoof eens diep, wistte de altijd op zijn voorhoofd parelende zweetdruppels op de op het bureau opgetaste rapporten en sprak: "nog even." Ik wist bij god niet wat hij bedoelde, maar hij gaf ook geen nadere toelichting. Toen de volgende dag bleek dat de zonnestralen er weer waren, herhaalde zich dit korte ritueel, alleen sloot hij af met: "ja, ja". De derde dag, de zonwering was inmiddels omhoog, liep een vrouw langs ons raam. Prompt hoorde ik aan het andere bureau, niet zonder enig vergenoegen, "het wordt weer zomer, de rokjes worden korter!" En verdomd, vanaf die dag bleven de temperaturen stijgen.

Aan die onschuldige korter wordende rokjes moest ik gisteren met weemoed terugdenken toen ik door de stad fietste. De uitspraak van mijn voormalige collega stamt van begin jaren '90. Hij is dan ook hopeloos verouderd. Nu zijn hele volksstammen van mening dat ze allerlei onderdelen van hun lichaam moeten vrijgeven als er een paar zonnestralen zijn doorgebroken. Vóór mij fietsten twee meisjes van een jaar of 20. Beiden waren koel gekleed - en terecht, het was warm. Ikzelf was ook koel gekleed, ik prefereer bij dit soort temperaturen wijde kleren van katoen of linnen. De meisjes niet. Zij bleken een voorkeur te hebben, zoals m.i. het gros van de Nederlandse vrouwen op dit moment, voor strakke, te krappe, nylon-achtige kleren. Ieder zijn meug.

Maar beiden waren daarbij te dik, zoals momenteel een belangrijk deel van het gros van de Nederlandse vrouwen om maar te zwijgen van de mannen. En krappe kleding met te dikke lijven bij warme temperaturen vind ik niet verantwoord. Boven de broekband lubberde een blauw-wittige huidplooi of vetlaag onder het shirtje uit. De nylon oksels vertoonden wittige zweetkringen en, en. Ik wil het er eigenlijk niet meer over hebben want als ik er aan terugdenk voel ik me weer even beroerd als gisteren op de fiets.

Vanochtend was ik bijna blij dat het weer 10 graden koeler was.

Ik ben omdat wij zijn - Ubuntu

Wat dat aangaat lijken wij Limburgers meer op Afrikaanse stammen dan op andere Nederlanders. Illustratief hiervoor vind ik steeds weer de manier waarop er met religie wordt omgegaan. Al zit lang niet iedereen meer in de kerk, als het pasen is, dan gaat iedereen braaf wel. En dan nemen we die gekke pastoor met een schep zout. En als de communie gedaan moet worden, dan mag diezelfde gekke persoon de kinderen de biecht afnemen. En diezelfde gekke pastoor mag in de klas glashard beweren dat één van de kinderen niet heilig is, omdat hij niet is gedoopt. Maar we zijn het allemaal eens: het is een gekke pastoor. En de soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Want we horen er wel allemaal bij en we kijken goed naar hoe de voortuin van de ander erbij ligt en wat hij te verteren heeft, kijk maar naar de auto waarin hij rijdt.

Ik denk dus ik ben.
Limburgers denken niet, die kijken de kunst af bij anderen, want dan hoor je erbij.

Plaatjes luisteren

Al de hele week luister ik naar KinkFM's Longplay 300: 'de beste 300 platen/cd's ooit gemaakt'. Prachtige nummers, zowel vergeten als min of meer rechtstreeks uit mijn platenkast passeren de revue. Heerlijk om te horen. De 'beste' zijn het natuurlijk niet echt, dat kan niet. Als ik zelf een top 10 probeer samen te stellen slaag ik daar al niet in. Ik kan zo 50 albums verzinnen die recht hebben op een plaatsje bij de eerste 10. Dan zie (hoor) je nog het fenomeen dat recente jaren het relatief beter doen dan vervlogen jaren: hebben de Arctic Monkeys echt een beter album gemaakt dan The Beatles, beach Boys, The Velvet Underground en zelfs minder lang geleden U2? Lijkt me niet. En dan ontbreken natuurlijk nog een heleboel genres doordat het een bepaald type muziekzender is. Maar toch, ondanks alles, erg leuk om naar te luisteren.

Tot slot enkele ontbrekende 'beste albums' in de top 300:
- Brian Wilson - Smile
- Queen - A night at the opera
- The Who - Quadrophenia en Sell Out

"Het leven is als een neus; je moet eruit halen wat erin zit."

citaat van ik weet niet wie

Allemaal eigenwijze zenders

Weet je waar ik last van heb? Van hoe mensen met elkaar omgaan. En vooral met hoe ze niet met elkaar omgaan. Van communicatie (zenden én ontvangen) en van hoe weinig mensen daar kaas van hebben gegeten, bedoel ik.

Wie regelmatig in de trein zit, kent die GSM-gesprekjes wel, van mensen die eigenlijk niet veel te zeggen hebben, maar die toch willen dat iedereen het gehoord heeft. Over die en over dat mens, en over die klerezooi en die kutleraar. Zijn dat mensen die eigenlijk gewoon nog niet weten dat een GSM een te-le-foon is, waarmee je over lange afstanden met mensen kunt praten? En dat je niet op zo'n harde toon door de trein hoeft te tetteren zodat het wel wordt doorverteld en op die manier op zijn bestemming aankomt? Willen ze echt dat iedereen het verhaal hoort omdat het zó belangrijk is, omdat zij zó belangrijk zijn? Kan het ze geen reet interesseren wat anderen ervan denken? Of ze zijn ze gewoon doof?

En ik weet niet of ik het hier over dezelfde mensen heb als over de irritante GSM-gebruikers, maar ik heb óók last van mensen (en dat zijn er veel) die niet geïnteresseerd zijn in de ander. Van die mensen waarmee een gesprek een monoloog wordt. Ik wil graag weten wat andere mensen beweegt en drijft. Ik ben nieuwsgierig. Maar ik moet bekennen dat ik het in een gesprek dan toch ook wel fijn vind als die ander belang stelt in mij. Ik wil graag aandacht, geven en nemen. En ook hierbij weet ik niet hoe dat komt. Is dat omdat mensen oprecht niet in anderen geïnteresseerd zijn omdat zij belangrijker zijn dan wie ook (of dat in ieder geval graag van jou willen horen)? Is het door verlegenheid? Vinden we nieuwsgierigheid niet netjes doordat wij Nederlanders altijd zgn. zó gesteld zijn op onze privacy? Dat het dat is, geloof ik overigens niet want ondertussen zit wel half Nederland zich te verkneukelen bij drakenprogramma's als de Gouden Kooi en de Pfaffjes.

Weten ze alles al, kunnen ze het aan houding en de coupe van de dag van de ander zien? Hebben ze aan een woord van de ander genoeg? Ik weet het in ieder geval niet meer. Misschien ben ik, ongewild, ook wel zo'n eigenwijze zender, en sta ik me hier druk te maken over iets waar ik zelf ook aan mee doe, aan flut-communicatie. Een oproep aan u, lezer: als u me tegenkomt, waarschuw mij en anderen dan en neem ons tegen mezelf in bescherming. Bij voorbaat dank!

Het huispak

Ik hoorde de term 'huispak' jaren geleden voor het eerst van een vage bekende. Tijdens momenten van ontspanning en huiselijkheid placht zij zich naar eigen zeggen te hullen in een dergelijk kledingstuk. Mij was het fenomeen huispak tot dan toe onbekend en ik vergat het ook weer snel, temeer omdat de vage bekende in kwestie nou niet direct mijn ideaaltype van aantrekkelijkheid was, zelfs het tegenovergestelde benaderde, zeker als ik me haar in huispak voorstelde. Jarenlang ging ik daarom, wellicht naief en wereldvreemd, door het leven zonder me bewust te zijn van het huispak in algemene zin.

Tot ik kortgeleden de vage bekende na lange tijd weer eens ontmoette, weliswaar buiten, maar binnen de zone rond haar huis waar huiselijkheid kennelijk nog van kracht is. In eerste instantie was ik verbaasd: wat heeft zij nou aan? schoot door me heen maar tegelijkertijd kwam uit de krochten van mijn geheugen de term 'huispak' boven drijven. In tweede instantie werd ik bevangen door allerlei lichamelijk ongenoegen, zoals kippenvel, blozen, niet-weten-waar-te-kijken en bijten-op-mijn-tong om maar geen lullige opmerking te maken. Gelukkig trok de gehuispakte persoon zich snel terug in haar woning en kon ik mijn weg vervolgen. Maar nimmer zou mijn leven nog hetzelfde zijn. Ik was mij voor eens en altijd bewust van het feit dat er mensen zijn die huispakken dragen. En van het feit hoe vreselijk dat er uit kan zien.

De voorlopige climax in dit mysterieuze deel van het leven bereikte ik vanochtend. Het leek alsof een stel Griekse goden als Appollo en Tyche mij op de proef wilden stellen: het weer liet een huispak toe en ik was op het juiste (of juist verkeerde) moment op de (on)juiste plekken.

Eerst liep ik de al meermalen genoemde vage bekende tegen het onvermijdelijke lijf. Ik was niet meer verbaasd toen ik zag wat ze droeg, ik wist het meteen: een huispak. En dat midden in de openbare ruimte, ruim een kilometer van haar huis. De rillingen liepen nog wel over mijn rug, maar ik merkte dat een soort van gewenning aan dit soort ongewenste intimiteiten optrad. Zijdelings bekeek ik haar outfit. Donker fluweel, stretch stof, eenbroek en een vest zonder model. Onverantwoord, zeker op straat. Gelijktijdig speelde de geruststellende gedachte door mijn hoofd dat zij, de vage bekende, nog altijd de enige was die ik op het dragen van zulk een monsterlijke uitdossing had kunnen betrappen.

De geruststelling duurde echter hooguit drie minuten. Na die tijdspanne liep ik namelijk het Kruidvat binnen om een tandenborstel te kopen. Bij binnenkomst werd ik overweldigd door een reclame-affiche met de volgende tekst: HUISPAK - €14,95! Het was niet de prijs waar ik van schrok, ook niet de afgedrukte foto die exact het huispak weergaf dat mijn vage bekende even tevoren droeg. Nee, het feit dat het huispak ingeburgerd is geraakt in de Nederlandse maatschappij, zonder dat ik me ervan bewust was, dat schokte me. Want ingeburgerd ben je als je bij het Kruidvat in de aanbieding bent.

Het is te laat voor protestmarsen tegen dit onflateuze kledingstuk. De verrommeling van Nederland heeft ook op dit punt om zich heengegrepen zonder dat iemand opstond om weerstand te bieden. Maar ik zal persoonlijk weerstand blijven bieden: aan mijn lijf en in mijn huis geen huispak!

Over achterstand en duidelijkheid van de overheid

Afgelopen zondag wandelde ik door één van de veertig wijken die sinds vorige week in het nieuws zijn als achterstandswijk of zelfs als no-go area. Ik was er niet als ramptoerist, maar slechts op bezoek. Tijdens mijn wandeling werd mijn oog getroffen door een bordje bij de ingang van een speelplaats. Het opschrift stelde mij, argeloze voorbijganger, voor een raadsel. Wat betekende deze tekst? Was het een de ultieme uitwerking van het overheidsstreven naar duidelijkheid en transparantie, of een geheime code? Ik was helaas niet in de gelegenheid om te onderzoeken of de jongeren en kinderen die op de speelplaats aan het voetballen en hangen waren de betekenis van dit statement doorgrondden.

Gelukkig had ik een camera bij me om deze, wellicht filosofische, uiting van een gemeenteambtenaar vast te leggen. Maar ook nu, twee dagen later, is de volle betekenis nog niet tot me doorgedrongen. Het zou kunnen zijn dat:

- zich hier op deze plek tussen 10 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends een verboden vorm van overlast bevindt;

- op deze plek de gehele dag overlast veroorzaakt mag worden, met uitzondering van de uren tussen 10 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends; of

- dat de toegang is verboden i.v.m. overlast tijdens de genoemde uren.

Mijn lijst van verklaringen is niet uitputtend. De 'h-tjes' kunnen bijvoorbeeld ook iets anders betekenen dan 'uur'. Kortom, ik weet het gewoonweg niet. Wie het weet mag het zeggen....

Tegelwijsheid van mijn dag - Is dit intuïtie?

Ik neem mijn beslissingen op puur emotionele gronden, de argumenten zoek ik er achteraf bij

Aad Muntz

Dat gevoel heb ik nou ook wel eens

"Sommige mensen zijn (..) zo kritisch en snel beledigd dat ze beter wildvreemden kunnen zijn dan je vrienden"
Uit: Erasmus, Lof der Zotheid

Leuker kunnen we het niet maken…..

Al jaren achter elkaar vul ik de belastingaangifte in voor verschillende mensen, zoals mijn vader, mijn schoonvader, ikzelf. Voor mijn gevoel heb ik dat altijd gedaan via de computer, hoewel ik er niet mijn hand voor in het vuur durf te steken dat ik ook wel eens een echte brief heb ingevuld. Maar goed, de jaarlijks terugkerende routine van verscheidene niet al te complexe belastingaangiften heeft ervoor gezorgd dat ik de laatste jaren mijn verwanten in een vloek en een scheet aan hun fiscale trekken kon laten komen.

Het werd natuurlijk ook elk jaar gemakkelijker, de software van de belastingdienst werd beter, internetfaciliteiten deden hun intrede en mijn ervaring groeide. Ik begon het zelfs leuk te vinden, hoewel dat volgens de reclame- en voorlichtingscampagnes van de belastingdienst toch eigenlijk niet de bedoeling was. Gisteren begon ik dan ook met fris gemoed aan de belastingaangifte van mijn vader. Nu blinkt mijn familie over het algemeen niet uit in ordelijkheid en hoogstaande administratieve capaciteiten, iets dat zich via de ondoorgrondelijke wegen van de erfelijkheid ook meester van mij gemaakt heeft, dus het invulwerk kostte wat meer tijd dan ik had verwacht en gehoopt. Maar nog altijd ervoer ik mijn taak als een vrij prettige tijdsbesteding. Het leek immers geld te gaan opleveren, niet voor mezelf maar het blijft in de familie, en de uitvoering was niet al te lastig.

Tot op het moment van verzending van de aangifte. Ik vermoed dat iemand bij de belastingdienst er lucht van heeft gekregen dat er minimaal één Nederlander het doen van belastingaangifte steeds leuker begon te vinden en vervolgens een list heeft bedacht om dat tegen te gaan. Tot vorig jaar konden we namelijk volstaan met een viercijferige elektronische handtekening. Dat lukte altijd. Afgelopen jaar moest iedereen over op de DigiD. Het aanvragen van een DigiD bleek voor een gemiddelde Nederlander (waar ik voor het gemak mijn vader toe reken) nog te doen, zij het niet zonder slag of stoot. Het activeren van dit elektronisch kleinood bleek voor zowel doorgewinterde (ikzelf) als minder frequente (mijn vader) computergebruikers een kleine barrière. Beiden zijn we minimaal één keer vergeten dit tijdig te doen. Maar uiteindelijk had mijn vader een DigiD weten te bemachtigen. Verstandig als hij is had hij de inlognaam en het password netjes, met hoofdletters op de juist plaatsen, ergens opgeschreven.

Toen ik de DigiD goedgeluimd ingetikt had, op verzenden had gedrukt en een foutmelding kreeg, dacht ik dan ook vanzelfsprekend dat ik een typfoutje had gemaakt. De volgende poging gaf echter weer een foutmelding, zij het met een andere code. Ik heb het uiteindelijke aantal pogingen niet geteld, maar het aantal verschillende foutcodes was zeker vijf. Uiteindelijk heb ik vloekend en tierend een nieuwe DigiD zitten aanvragen, waarbij de DigiD-website er ook nog eens een keer uitklapte. Leuk vond ik het niet meer. En gemakkelijker is het er ook niet op geworden.

Waar gaat dit heen?

Mei

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht-
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overalAls 'n jonge vogel fluitend, onbewustVan eigen blijheid om de avondrust.En menig moe man, die zijn avondmaalNam, luisterde, als naar een oud verhaal,Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,Talmde een pooze wijl de jongen floot.
Zóó wil ik dat dit lied klinkt...

Als het dan geen mooi weer is, dan toch maar vooral een mooi gevoel halen uit de poëzie. Bij deze. Dank je wel, Herman Gorter

Yesterday is history
Tomorrow is a mystery
Today is a gift
That's why they call it the present

W.C. Fields

En wat dan / hoe dan bloggen? Politiek? Literatuur? Cultuur? Allemaal lekker belangrijk. We zullen zien!

Biljart's blog feestelijk geopend

Met een kop thee op de bank, geflankeerd door een bakje chocolade paaseitjes, sturen we biljart's blog de lucht in. Excuseer de oubollige uitdrukking: het web op.