Het huispak

Ik hoorde de term 'huispak' jaren geleden voor het eerst van een vage bekende. Tijdens momenten van ontspanning en huiselijkheid placht zij zich naar eigen zeggen te hullen in een dergelijk kledingstuk. Mij was het fenomeen huispak tot dan toe onbekend en ik vergat het ook weer snel, temeer omdat de vage bekende in kwestie nou niet direct mijn ideaaltype van aantrekkelijkheid was, zelfs het tegenovergestelde benaderde, zeker als ik me haar in huispak voorstelde. Jarenlang ging ik daarom, wellicht naief en wereldvreemd, door het leven zonder me bewust te zijn van het huispak in algemene zin.

Tot ik kortgeleden de vage bekende na lange tijd weer eens ontmoette, weliswaar buiten, maar binnen de zone rond haar huis waar huiselijkheid kennelijk nog van kracht is. In eerste instantie was ik verbaasd: wat heeft zij nou aan? schoot door me heen maar tegelijkertijd kwam uit de krochten van mijn geheugen de term 'huispak' boven drijven. In tweede instantie werd ik bevangen door allerlei lichamelijk ongenoegen, zoals kippenvel, blozen, niet-weten-waar-te-kijken en bijten-op-mijn-tong om maar geen lullige opmerking te maken. Gelukkig trok de gehuispakte persoon zich snel terug in haar woning en kon ik mijn weg vervolgen. Maar nimmer zou mijn leven nog hetzelfde zijn. Ik was mij voor eens en altijd bewust van het feit dat er mensen zijn die huispakken dragen. En van het feit hoe vreselijk dat er uit kan zien.

De voorlopige climax in dit mysterieuze deel van het leven bereikte ik vanochtend. Het leek alsof een stel Griekse goden als Appollo en Tyche mij op de proef wilden stellen: het weer liet een huispak toe en ik was op het juiste (of juist verkeerde) moment op de (on)juiste plekken.

Eerst liep ik de al meermalen genoemde vage bekende tegen het onvermijdelijke lijf. Ik was niet meer verbaasd toen ik zag wat ze droeg, ik wist het meteen: een huispak. En dat midden in de openbare ruimte, ruim een kilometer van haar huis. De rillingen liepen nog wel over mijn rug, maar ik merkte dat een soort van gewenning aan dit soort ongewenste intimiteiten optrad. Zijdelings bekeek ik haar outfit. Donker fluweel, stretch stof, eenbroek en een vest zonder model. Onverantwoord, zeker op straat. Gelijktijdig speelde de geruststellende gedachte door mijn hoofd dat zij, de vage bekende, nog altijd de enige was die ik op het dragen van zulk een monsterlijke uitdossing had kunnen betrappen.

De geruststelling duurde echter hooguit drie minuten. Na die tijdspanne liep ik namelijk het Kruidvat binnen om een tandenborstel te kopen. Bij binnenkomst werd ik overweldigd door een reclame-affiche met de volgende tekst: HUISPAK - €14,95! Het was niet de prijs waar ik van schrok, ook niet de afgedrukte foto die exact het huispak weergaf dat mijn vage bekende even tevoren droeg. Nee, het feit dat het huispak ingeburgerd is geraakt in de Nederlandse maatschappij, zonder dat ik me ervan bewust was, dat schokte me. Want ingeburgerd ben je als je bij het Kruidvat in de aanbieding bent.

Het is te laat voor protestmarsen tegen dit onflateuze kledingstuk. De verrommeling van Nederland heeft ook op dit punt om zich heengegrepen zonder dat iemand opstond om weerstand te bieden. Maar ik zal persoonlijk weerstand blijven bieden: aan mijn lijf en in mijn huis geen huispak!

Over achterstand en duidelijkheid van de overheid

Afgelopen zondag wandelde ik door één van de veertig wijken die sinds vorige week in het nieuws zijn als achterstandswijk of zelfs als no-go area. Ik was er niet als ramptoerist, maar slechts op bezoek. Tijdens mijn wandeling werd mijn oog getroffen door een bordje bij de ingang van een speelplaats. Het opschrift stelde mij, argeloze voorbijganger, voor een raadsel. Wat betekende deze tekst? Was het een de ultieme uitwerking van het overheidsstreven naar duidelijkheid en transparantie, of een geheime code? Ik was helaas niet in de gelegenheid om te onderzoeken of de jongeren en kinderen die op de speelplaats aan het voetballen en hangen waren de betekenis van dit statement doorgrondden.

Gelukkig had ik een camera bij me om deze, wellicht filosofische, uiting van een gemeenteambtenaar vast te leggen. Maar ook nu, twee dagen later, is de volle betekenis nog niet tot me doorgedrongen. Het zou kunnen zijn dat:

- zich hier op deze plek tussen 10 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends een verboden vorm van overlast bevindt;

- op deze plek de gehele dag overlast veroorzaakt mag worden, met uitzondering van de uren tussen 10 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends; of

- dat de toegang is verboden i.v.m. overlast tijdens de genoemde uren.

Mijn lijst van verklaringen is niet uitputtend. De 'h-tjes' kunnen bijvoorbeeld ook iets anders betekenen dan 'uur'. Kortom, ik weet het gewoonweg niet. Wie het weet mag het zeggen....

Tegelwijsheid van mijn dag - Is dit intuïtie?

Ik neem mijn beslissingen op puur emotionele gronden, de argumenten zoek ik er achteraf bij

Aad Muntz

Dat gevoel heb ik nou ook wel eens

"Sommige mensen zijn (..) zo kritisch en snel beledigd dat ze beter wildvreemden kunnen zijn dan je vrienden"
Uit: Erasmus, Lof der Zotheid

Leuker kunnen we het niet maken…..

Al jaren achter elkaar vul ik de belastingaangifte in voor verschillende mensen, zoals mijn vader, mijn schoonvader, ikzelf. Voor mijn gevoel heb ik dat altijd gedaan via de computer, hoewel ik er niet mijn hand voor in het vuur durf te steken dat ik ook wel eens een echte brief heb ingevuld. Maar goed, de jaarlijks terugkerende routine van verscheidene niet al te complexe belastingaangiften heeft ervoor gezorgd dat ik de laatste jaren mijn verwanten in een vloek en een scheet aan hun fiscale trekken kon laten komen.

Het werd natuurlijk ook elk jaar gemakkelijker, de software van de belastingdienst werd beter, internetfaciliteiten deden hun intrede en mijn ervaring groeide. Ik begon het zelfs leuk te vinden, hoewel dat volgens de reclame- en voorlichtingscampagnes van de belastingdienst toch eigenlijk niet de bedoeling was. Gisteren begon ik dan ook met fris gemoed aan de belastingaangifte van mijn vader. Nu blinkt mijn familie over het algemeen niet uit in ordelijkheid en hoogstaande administratieve capaciteiten, iets dat zich via de ondoorgrondelijke wegen van de erfelijkheid ook meester van mij gemaakt heeft, dus het invulwerk kostte wat meer tijd dan ik had verwacht en gehoopt. Maar nog altijd ervoer ik mijn taak als een vrij prettige tijdsbesteding. Het leek immers geld te gaan opleveren, niet voor mezelf maar het blijft in de familie, en de uitvoering was niet al te lastig.

Tot op het moment van verzending van de aangifte. Ik vermoed dat iemand bij de belastingdienst er lucht van heeft gekregen dat er minimaal één Nederlander het doen van belastingaangifte steeds leuker begon te vinden en vervolgens een list heeft bedacht om dat tegen te gaan. Tot vorig jaar konden we namelijk volstaan met een viercijferige elektronische handtekening. Dat lukte altijd. Afgelopen jaar moest iedereen over op de DigiD. Het aanvragen van een DigiD bleek voor een gemiddelde Nederlander (waar ik voor het gemak mijn vader toe reken) nog te doen, zij het niet zonder slag of stoot. Het activeren van dit elektronisch kleinood bleek voor zowel doorgewinterde (ikzelf) als minder frequente (mijn vader) computergebruikers een kleine barrière. Beiden zijn we minimaal één keer vergeten dit tijdig te doen. Maar uiteindelijk had mijn vader een DigiD weten te bemachtigen. Verstandig als hij is had hij de inlognaam en het password netjes, met hoofdletters op de juist plaatsen, ergens opgeschreven.

Toen ik de DigiD goedgeluimd ingetikt had, op verzenden had gedrukt en een foutmelding kreeg, dacht ik dan ook vanzelfsprekend dat ik een typfoutje had gemaakt. De volgende poging gaf echter weer een foutmelding, zij het met een andere code. Ik heb het uiteindelijke aantal pogingen niet geteld, maar het aantal verschillende foutcodes was zeker vijf. Uiteindelijk heb ik vloekend en tierend een nieuwe DigiD zitten aanvragen, waarbij de DigiD-website er ook nog eens een keer uitklapte. Leuk vond ik het niet meer. En gemakkelijker is het er ook niet op geworden.

Waar gaat dit heen?

Mei

Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
Ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit,
Dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
In een oud stadje, langs de watergracht-
In huis was 't donker, maar de stille straat
Vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
Nog licht, er viel een gouden blanke schijn
Over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
De klanken schudden in de lucht zoo rijp
Als jonge kersen, wen een lentewind
In 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
Van 't water, langzaam gaande, overalAls 'n jonge vogel fluitend, onbewustVan eigen blijheid om de avondrust.En menig moe man, die zijn avondmaalNam, luisterde, als naar een oud verhaal,Glimlachend, en een hand die 't venster sloot,Talmde een pooze wijl de jongen floot.
Zóó wil ik dat dit lied klinkt...

Als het dan geen mooi weer is, dan toch maar vooral een mooi gevoel halen uit de poëzie. Bij deze. Dank je wel, Herman Gorter

Yesterday is history
Tomorrow is a mystery
Today is a gift
That's why they call it the present

W.C. Fields

En wat dan / hoe dan bloggen? Politiek? Literatuur? Cultuur? Allemaal lekker belangrijk. We zullen zien!

Biljart's blog feestelijk geopend

Met een kop thee op de bank, geflankeerd door een bakje chocolade paaseitjes, sturen we biljart's blog de lucht in. Excuseer de oubollige uitdrukking: het web op.