Het huispak

Ik hoorde de term 'huispak' jaren geleden voor het eerst van een vage bekende. Tijdens momenten van ontspanning en huiselijkheid placht zij zich naar eigen zeggen te hullen in een dergelijk kledingstuk. Mij was het fenomeen huispak tot dan toe onbekend en ik vergat het ook weer snel, temeer omdat de vage bekende in kwestie nou niet direct mijn ideaaltype van aantrekkelijkheid was, zelfs het tegenovergestelde benaderde, zeker als ik me haar in huispak voorstelde. Jarenlang ging ik daarom, wellicht naief en wereldvreemd, door het leven zonder me bewust te zijn van het huispak in algemene zin.

Tot ik kortgeleden de vage bekende na lange tijd weer eens ontmoette, weliswaar buiten, maar binnen de zone rond haar huis waar huiselijkheid kennelijk nog van kracht is. In eerste instantie was ik verbaasd: wat heeft zij nou aan? schoot door me heen maar tegelijkertijd kwam uit de krochten van mijn geheugen de term 'huispak' boven drijven. In tweede instantie werd ik bevangen door allerlei lichamelijk ongenoegen, zoals kippenvel, blozen, niet-weten-waar-te-kijken en bijten-op-mijn-tong om maar geen lullige opmerking te maken. Gelukkig trok de gehuispakte persoon zich snel terug in haar woning en kon ik mijn weg vervolgen. Maar nimmer zou mijn leven nog hetzelfde zijn. Ik was mij voor eens en altijd bewust van het feit dat er mensen zijn die huispakken dragen. En van het feit hoe vreselijk dat er uit kan zien.

De voorlopige climax in dit mysterieuze deel van het leven bereikte ik vanochtend. Het leek alsof een stel Griekse goden als Appollo en Tyche mij op de proef wilden stellen: het weer liet een huispak toe en ik was op het juiste (of juist verkeerde) moment op de (on)juiste plekken.

Eerst liep ik de al meermalen genoemde vage bekende tegen het onvermijdelijke lijf. Ik was niet meer verbaasd toen ik zag wat ze droeg, ik wist het meteen: een huispak. En dat midden in de openbare ruimte, ruim een kilometer van haar huis. De rillingen liepen nog wel over mijn rug, maar ik merkte dat een soort van gewenning aan dit soort ongewenste intimiteiten optrad. Zijdelings bekeek ik haar outfit. Donker fluweel, stretch stof, eenbroek en een vest zonder model. Onverantwoord, zeker op straat. Gelijktijdig speelde de geruststellende gedachte door mijn hoofd dat zij, de vage bekende, nog altijd de enige was die ik op het dragen van zulk een monsterlijke uitdossing had kunnen betrappen.

De geruststelling duurde echter hooguit drie minuten. Na die tijdspanne liep ik namelijk het Kruidvat binnen om een tandenborstel te kopen. Bij binnenkomst werd ik overweldigd door een reclame-affiche met de volgende tekst: HUISPAK - €14,95! Het was niet de prijs waar ik van schrok, ook niet de afgedrukte foto die exact het huispak weergaf dat mijn vage bekende even tevoren droeg. Nee, het feit dat het huispak ingeburgerd is geraakt in de Nederlandse maatschappij, zonder dat ik me ervan bewust was, dat schokte me. Want ingeburgerd ben je als je bij het Kruidvat in de aanbieding bent.

Het is te laat voor protestmarsen tegen dit onflateuze kledingstuk. De verrommeling van Nederland heeft ook op dit punt om zich heengegrepen zonder dat iemand opstond om weerstand te bieden. Maar ik zal persoonlijk weerstand blijven bieden: aan mijn lijf en in mijn huis geen huispak!