2 citaten

"Een mens heeft pas goed geleefd, als hij zich goed verborgen heeft"

Descartes

Dit in schril contrast met de moderne (in elk geval Nederlandse) mens die continu publieke exposure najaagt.

"Voelt u zich wel eens depressief? Daar moet u vooral niet somber van worden!"

Dr. Jacobo

Het weer

Ooit las ik ergens dat Nederlanders en Engelsen het meest klagen over het weer, of in elk geval het er veel over hebben. Dat klopt. Tegenwoordig vindt men het een groot cliché als mensen over het weer beginnen, hetgeen echter niet ertoe leidt dat mensen niet meer over het weer beginnen. De tropische temperaturen van de afgelopen dagen gaven bovendien alle aanleiding om over het weer te beginnen, tegen je naasten, tegen vrienden en kennissen en tegen puffend tegemoet komende vreemdelingen in de straat. Half april, 30 graden Celcius. 't Is wat. Cliché of niet, ik ben inmiddels over het weer begonnen en zal er daarom ook over doorgaan en het afmaken.

Het mooie weer kondigt zich jaarlijks op allerlei manieren aan: bloesem, kwetterende vogeltjes, Piet's weerbericht enzovoort. Eens had ik een collega die een zeer gevoelige antenne had voor de komst van het mooie weer. Bij de eerste zonnestralen leunde hij met zijn fraai gevormde, maar enorme, bierbuik over zijn bureau om de zonwering die ik had neergelaten om de letters op mijn beeldscherm te kunnen onderscheiden omhoog te trekken. Hij snoof eens diep, wistte de altijd op zijn voorhoofd parelende zweetdruppels op de op het bureau opgetaste rapporten en sprak: "nog even." Ik wist bij god niet wat hij bedoelde, maar hij gaf ook geen nadere toelichting. Toen de volgende dag bleek dat de zonnestralen er weer waren, herhaalde zich dit korte ritueel, alleen sloot hij af met: "ja, ja". De derde dag, de zonwering was inmiddels omhoog, liep een vrouw langs ons raam. Prompt hoorde ik aan het andere bureau, niet zonder enig vergenoegen, "het wordt weer zomer, de rokjes worden korter!" En verdomd, vanaf die dag bleven de temperaturen stijgen.

Aan die onschuldige korter wordende rokjes moest ik gisteren met weemoed terugdenken toen ik door de stad fietste. De uitspraak van mijn voormalige collega stamt van begin jaren '90. Hij is dan ook hopeloos verouderd. Nu zijn hele volksstammen van mening dat ze allerlei onderdelen van hun lichaam moeten vrijgeven als er een paar zonnestralen zijn doorgebroken. Vóór mij fietsten twee meisjes van een jaar of 20. Beiden waren koel gekleed - en terecht, het was warm. Ikzelf was ook koel gekleed, ik prefereer bij dit soort temperaturen wijde kleren van katoen of linnen. De meisjes niet. Zij bleken een voorkeur te hebben, zoals m.i. het gros van de Nederlandse vrouwen op dit moment, voor strakke, te krappe, nylon-achtige kleren. Ieder zijn meug.

Maar beiden waren daarbij te dik, zoals momenteel een belangrijk deel van het gros van de Nederlandse vrouwen om maar te zwijgen van de mannen. En krappe kleding met te dikke lijven bij warme temperaturen vind ik niet verantwoord. Boven de broekband lubberde een blauw-wittige huidplooi of vetlaag onder het shirtje uit. De nylon oksels vertoonden wittige zweetkringen en, en. Ik wil het er eigenlijk niet meer over hebben want als ik er aan terugdenk voel ik me weer even beroerd als gisteren op de fiets.

Vanochtend was ik bijna blij dat het weer 10 graden koeler was.

Ik ben omdat wij zijn - Ubuntu

Wat dat aangaat lijken wij Limburgers meer op Afrikaanse stammen dan op andere Nederlanders. Illustratief hiervoor vind ik steeds weer de manier waarop er met religie wordt omgegaan. Al zit lang niet iedereen meer in de kerk, als het pasen is, dan gaat iedereen braaf wel. En dan nemen we die gekke pastoor met een schep zout. En als de communie gedaan moet worden, dan mag diezelfde gekke persoon de kinderen de biecht afnemen. En diezelfde gekke pastoor mag in de klas glashard beweren dat één van de kinderen niet heilig is, omdat hij niet is gedoopt. Maar we zijn het allemaal eens: het is een gekke pastoor. En de soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Want we horen er wel allemaal bij en we kijken goed naar hoe de voortuin van de ander erbij ligt en wat hij te verteren heeft, kijk maar naar de auto waarin hij rijdt.

Ik denk dus ik ben.
Limburgers denken niet, die kijken de kunst af bij anderen, want dan hoor je erbij.

Plaatjes luisteren

Al de hele week luister ik naar KinkFM's Longplay 300: 'de beste 300 platen/cd's ooit gemaakt'. Prachtige nummers, zowel vergeten als min of meer rechtstreeks uit mijn platenkast passeren de revue. Heerlijk om te horen. De 'beste' zijn het natuurlijk niet echt, dat kan niet. Als ik zelf een top 10 probeer samen te stellen slaag ik daar al niet in. Ik kan zo 50 albums verzinnen die recht hebben op een plaatsje bij de eerste 10. Dan zie (hoor) je nog het fenomeen dat recente jaren het relatief beter doen dan vervlogen jaren: hebben de Arctic Monkeys echt een beter album gemaakt dan The Beatles, beach Boys, The Velvet Underground en zelfs minder lang geleden U2? Lijkt me niet. En dan ontbreken natuurlijk nog een heleboel genres doordat het een bepaald type muziekzender is. Maar toch, ondanks alles, erg leuk om naar te luisteren.

Tot slot enkele ontbrekende 'beste albums' in de top 300:
- Brian Wilson - Smile
- Queen - A night at the opera
- The Who - Quadrophenia en Sell Out

"Het leven is als een neus; je moet eruit halen wat erin zit."

citaat van ik weet niet wie

Allemaal eigenwijze zenders

Weet je waar ik last van heb? Van hoe mensen met elkaar omgaan. En vooral met hoe ze niet met elkaar omgaan. Van communicatie (zenden én ontvangen) en van hoe weinig mensen daar kaas van hebben gegeten, bedoel ik.

Wie regelmatig in de trein zit, kent die GSM-gesprekjes wel, van mensen die eigenlijk niet veel te zeggen hebben, maar die toch willen dat iedereen het gehoord heeft. Over die en over dat mens, en over die klerezooi en die kutleraar. Zijn dat mensen die eigenlijk gewoon nog niet weten dat een GSM een te-le-foon is, waarmee je over lange afstanden met mensen kunt praten? En dat je niet op zo'n harde toon door de trein hoeft te tetteren zodat het wel wordt doorverteld en op die manier op zijn bestemming aankomt? Willen ze echt dat iedereen het verhaal hoort omdat het zó belangrijk is, omdat zij zó belangrijk zijn? Kan het ze geen reet interesseren wat anderen ervan denken? Of ze zijn ze gewoon doof?

En ik weet niet of ik het hier over dezelfde mensen heb als over de irritante GSM-gebruikers, maar ik heb óók last van mensen (en dat zijn er veel) die niet geïnteresseerd zijn in de ander. Van die mensen waarmee een gesprek een monoloog wordt. Ik wil graag weten wat andere mensen beweegt en drijft. Ik ben nieuwsgierig. Maar ik moet bekennen dat ik het in een gesprek dan toch ook wel fijn vind als die ander belang stelt in mij. Ik wil graag aandacht, geven en nemen. En ook hierbij weet ik niet hoe dat komt. Is dat omdat mensen oprecht niet in anderen geïnteresseerd zijn omdat zij belangrijker zijn dan wie ook (of dat in ieder geval graag van jou willen horen)? Is het door verlegenheid? Vinden we nieuwsgierigheid niet netjes doordat wij Nederlanders altijd zgn. zó gesteld zijn op onze privacy? Dat het dat is, geloof ik overigens niet want ondertussen zit wel half Nederland zich te verkneukelen bij drakenprogramma's als de Gouden Kooi en de Pfaffjes.

Weten ze alles al, kunnen ze het aan houding en de coupe van de dag van de ander zien? Hebben ze aan een woord van de ander genoeg? Ik weet het in ieder geval niet meer. Misschien ben ik, ongewild, ook wel zo'n eigenwijze zender, en sta ik me hier druk te maken over iets waar ik zelf ook aan mee doe, aan flut-communicatie. Een oproep aan u, lezer: als u me tegenkomt, waarschuw mij en anderen dan en neem ons tegen mezelf in bescherming. Bij voorbaat dank!