Vanochtend stapte ik goedgeluimd op de fiets om naar een afspraak 10 km verderop te rijden. De grilligheid die de weergoden de afgelopen dagen lieten zien kon mij niet weerhouden op mijn airconditioned stalen ros te stappen. Aandachtig nam ik de omgeving van mijn route in mij op, evenals het kluwen van geluid dat op me af kwam: de bries langs mijn oren, krijsende kraaien, kwetterende kleinere vogelsoorten, langsrazende auto's, bonkende treinbielzen en ruisende boomtoppen. Een prachtig concert, ik genoot.
Voor me fietste een meisje, ze maakte geen enkel geluid. Haar voeten hielden de pedalen geluidloos in beweging, haar rug was perfect recht - hetgeen ik altijd met afgunst aanschouw, want mijn rug loopt in een bocht en doet altijd zeer - en straalde geen enkel geluid uit. In stilte gleed ze over het fietspad. Prachtig, die stilte in dit rumoerige landschap.
Toen ik haar passeerde zag ik een uiterst dun kabeltje van haar oor naar haar broekzak lopen. Op dat moment realiseerde ik me dat zij de vierde persoon was die ik in de afgelopen 5 kilometer passeerde, met een hoofdtelefoon van een MP3-speler in het oor. Het intrigeerde me, muziek in je oor, misschien wel snoeiharde metal, hardcore punk of hiphop, en dan zo'n sereniteit uitstralen. Jezelf volledig afsluiten van de rumoerige straat, enkel door een dopje in je oor. Hoe stil is dan stilte? Even leek het alsof om mij heen alles stilviel en ik verbeeldde me harde muziek in mijn oren. Mijn trommelvlies voelde pijnlijk aan.
Ik ben een grote muziekliefhebber, draai liefst de hele dag muziek, maar het concert van bomen, wind, vogels en verkeer wil ik (voorlopig) nog niet inruilen voor het geluid uit een MP3-speler.
Voor me fietste een meisje, ze maakte geen enkel geluid. Haar voeten hielden de pedalen geluidloos in beweging, haar rug was perfect recht - hetgeen ik altijd met afgunst aanschouw, want mijn rug loopt in een bocht en doet altijd zeer - en straalde geen enkel geluid uit. In stilte gleed ze over het fietspad. Prachtig, die stilte in dit rumoerige landschap.
Toen ik haar passeerde zag ik een uiterst dun kabeltje van haar oor naar haar broekzak lopen. Op dat moment realiseerde ik me dat zij de vierde persoon was die ik in de afgelopen 5 kilometer passeerde, met een hoofdtelefoon van een MP3-speler in het oor. Het intrigeerde me, muziek in je oor, misschien wel snoeiharde metal, hardcore punk of hiphop, en dan zo'n sereniteit uitstralen. Jezelf volledig afsluiten van de rumoerige straat, enkel door een dopje in je oor. Hoe stil is dan stilte? Even leek het alsof om mij heen alles stilviel en ik verbeeldde me harde muziek in mijn oren. Mijn trommelvlies voelde pijnlijk aan.
Ik ben een grote muziekliefhebber, draai liefst de hele dag muziek, maar het concert van bomen, wind, vogels en verkeer wil ik (voorlopig) nog niet inruilen voor het geluid uit een MP3-speler.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten