Al tijden heb ik niet meer mijn zinloze opvattingen en meningen geventileerd op deze blog. Ik dacht erover na hoe dat toch komt en kwam tot de ontdekking dat ik ook al dagen niks meer heb meegemaakt. Op zichzelf is dat niet onprettig en ik vermoed dat een groot deel van de mensheid graag in die gesteldheid zou verkeren. Als je niks meemaakt kan je namelijk ook niks gebeuren; er kan niets fout gaan. Aangezien de meeste mensen risico's schuwen en ze daarom vermijden, is niks meemaken goed. Echter, als je niks meemaakt kan er ook niks goed gaan. En dat is toch wel jammer.
Goed, over deze wezenlijke discrepantie kan ik denk ik wel een hele verhandeling schrijven, maar dat zal ik nu niet doen. Voor mij is de conclusie dat ik toch maar weer eens wat moet gaan meemaken. Lang leve het risico, dan heb je tenminste wat om over te schrijven!
1 opmerking:
Is het de rust en de relatieve inactiviteit voor jou die maakt dat je niets te vertellen hebt? Bij mij is het het gebrek aan inspiratie. Niet zozeer een gebrek aan inspiratie waar het om schrijven aangaat, maar vooral aan inspiratie voor 'de zin van mijn bestaan'. Dat klinkt zwaar, hè? Ik ga zo meteen mijn best doen en een wetenschappelijke hypothese poneren.
De andere 1/2
Een reactie posten