en, Hemelvaart, Pinsteren, het Limburgse land wordt doorkruist door processies en de onvermijdelijke communiefeesten worden weer volop gevierd. De laatste jaren lijkt, in elk geval in de katholieke kerk, de leidraad bij deze feestelijkheden te worden gevormd door verwijzingen naar de regels waarmee god geëerd dient te worden. Alles ter ere van god. De mens, het plezier, de naastenliefde zijn daaraan ondergeschikt. 
Deze tendens die ik, niet-kerkelijke, meen te bespeuren, past goed in het mondiale beeld van in hun waarachtige schulp kruipende religies. Bekend voorbeeld is de islam, waarbij verschillende stromingen op basis van verschillende archaïsche geschriften elkaar de waarheid betwisten. Maar ook de Amerikaanse evangelisten en daaraan verwante groeperingen weten erg goed hoe je moet leven. Zij kennen de regels die god weet wie heeft opgeschreven. Ook in Nederland heeft de gereguleerde religie en daaraan gekoppelde sektarische waarheid een stevige opmars gemaakt, met zijn voorlopig hoogtepunt in een sterk christelijk gekleurd kabinet. Blijkbaar zoekt de kiezer de oplossing van zijn problemen met het gepercipieerde verval van het vertrouwde morele kader eerder bij adepten van religie dan bij zichzelf.
In de verschillende kerken wordt deze verwarring bij de gewone mens uitgelegd als een hernieuwde aandacht voor god in onze seculariseerde maatschappij. En, las ik laatst weer in een interview met een priester, het moet gaan om een compomisloze aandacht voor god. Dat kan alleen volgens de regels van de, in dit specifieke geval katholieke (maar kan evengoed gelezen worden als Lutherse, Nederlands Hervormde, joodse, islamitische, evangelische enz.) kerk. Persoonlijk ben ik het daarmee oneens. Mijn redenen sluiten goed aan bij wat Erasmus mooi beschreef in Lof der Zotheid, uit 1508! (het is dus blijkbaar van alle tijden, van evolutie is helaas weinig sprake). Over de religieuzen die in de hemel arriveren en opscheppen over hoe goed ze de regels hebben nageleefd schrijft hij het volgende:
"Maar Christus zal hun snoeven onderbreken - anders zou er nooit een eind aan komen - en zeggen: '(..) Ik erken maar één wet als waarlijk de mijne, en juist daar hoor ik niets over. (..) Laten zij die heiliger dan ikzelf willen lijken desnoods in de driehonderdvijfenzestigste hemel zijn, of door de uitvinders van die regeltjes die ze hoger aanslaan dan mijn geboden een nieuwe hemel speciaal voor zich laten bouwen."
Ook de New Positivoos hadden de essentie begrepen. Kijk op: http://www.kootenbie.nl/teksten/godswonderplus.asp
Geen opmerkingen:
Een reactie posten