Kroegpraat

We waren met zijn tweeën in gesprek, niet diepgaand maar wel onderhoudend. Zij stond met de rug naar het café, ik zag haar komen. “Oh, het was zo leuk! Het huisje was te gek, alle comfort aanwezig. De omgeving: prachtig! En heerlijk weer, ja dat vooral, heerlijk weer blablablabla……..” Ik had haar zien komen maar kon niet tijdig anticiperen. Ons tweegesprek werd bruusk doodgeknuppeld door de woordenstroom van de indringster. “…..blablabla……” Ontregeld schuifelde ik op mijn plaats aan de bar heen weer, 5 cm naar rechts, 5 naar links en weer terug. Ik durfde mijn gesprekspartner (MIJN gesprekspartner) nauwelijks aan te kijken uit angst mijn ongemak te laten blijken. De brokstukken van ons gesprek lagen verspreid door het café en ik zag nu al in dat we ze nooit meer aan elkaar zouden kunnen lijmen. “…..blablabla en toen zei ik blablablabla……” Moest ik nou gewoon weglopen? “…..blablabla het was echt de mooiste week van mijn leven.” Daar kwam haar man, misschien kon hij ons nog redden. “Zeg kom je u nog of hoe zit dat? Ik sta al 10 minuten buiten op je te wachten.” ”Ja, ja, ik kom. Maar zij vroegen me hoe het was geweest.”